Bep tro ma serr ar blez e ta ur goulenn en-dro : a-betra a faot deomp bout dougerion aveit ar mizioù é tonet ? Dougen a ra hor buhezioù haniennel, parrezioù hor bro, hon eskoptioù a-bezh, levenezioù, gloazioù, c’hoantoù. E-kreiz kement-se e ta ur gredenn eeun : gellout a ra an unaniezh donet da vout ur gwir goêll a esperañs.
N’eo ket an unaniezh un uhelvennad difetis. Ganet e vehent diàr oberoù bihan : ur gomz a sioula kentoc’h eget na ranno, ur sell hag a glask ar mad, ur pardon damdreset, ur jestr profet d’un den ha ne veher ket daet a-benn d’en em glevet getañ. A-netra e seblant bout ar choazoù uvel-se, ‘vel ar goêll en toaz, met treuzfurmiñ a reont da vat ar vuhez boutin. E-lec’h ma kresk an unded e tarzh an esperañs en-dro.
En ur bed liesgwezh merchet get stennoù, hon eus afer a lec’hioù ha dremmoù a zegas da soñj e c’haller ober traoù da vale asambl daoust d’an diforc’hioù. Ne vez ket diskaret an diemglevioù get an unded ; deskiñ a ra degemer anezhe ‘vel ur binvidigezh. Kouviiñ a ra da grediñ e toug pep hani, àr-lerc’h ar C’hrist, ul lodenn a sklêrijenn hag a zo ret-holl aveit hent ar re arall. Aze c’hoazh en em sil an esperañs en eskemmoù, didrouz met dalc’hus.
Aveit ar c’humuniezhoù kristen, n’eo ket koazhet an unanded da emglev henson an den hepken : splujiñ a ra he gouriennoù er bedenn. Pa ginnigomp d’an Aotrou ar re a rann an hent geneomp – ar re a garomp ‘vel ar re a zo diaes an diviz etrezomp – e tigor hor c’halon ennomp, ha reishoc’h e za hor sell en o c’heñver. Aze eo e ta an unaniezh da vout posupl, tra ma tay da vout esperañs ha n’eo ket dre hon nerzhioù nameitken.
Ar blezad nevez-mañ e c’hall bout un digarez da ober sinoù fetis : adstagiñ get ul liamm laosket a-gostez, selaou get muioc’h a evezh, kemer soursi ag un den en e unan, harpiñ un intrudu lec’hel, pediñ aveit unaniezh ar gristenion.
Pep hani ag ar sinoù-se a laka da sevel un dra bennak brasoc’h aveite : ur fiziañs renevesaet, ur vreuriezh adkavet, un esperañs lodennet en ur sevel e zaoulagad davet an Hani a zo an Hani pouezusañ ag hor buhezioù.
Ra vo ar blezad-mañ hag a grog ur prantad ma labour an unded, didrouz, ‘vel ur goêll en toaz.
Ra lakay testoni an unaniezh da greskiñ an esperañs ned eo morse un huñvre pell, met un trezol, ur gwirvoud hag a gemer korf.p’hon eus choazet karet a galon.
Blead mat ha santel deoc’h !
Nouvelle année : quand l’unité devient ferment d’espérance
À chaque passage d’année, une question revient : de quoi voulons-nous être les porteurs pour les mois qui s’ouvrent ? Nos vies personnelles, nos paroisses, nos diocèses tout entiers portent des joies, des blessures, des attentes. Au milieu de tout cela, une conviction se dessine avec simplicité : l’unité peut devenir un véritable ferment d’espérance.
L’unité n’est pas un idéal abstrait. Elle naît d’actes minuscules : une parole qui apaise plutôt qu’elle ne divise, un regard qui cherche le bien, un pardon esquissé, un geste offert à quelqu’un que nous n’aurions pas naturellement rejoint. Comme le levain dans la pâte, ces choix modestes n’ont l’air de rien, mais ils transforment en profondeur la vie commune. Là où l’unité grandit, l’espérance circule à nouveau.
Dans un monde souvent marqué par les tensions, nous avons besoin de ces lieux et de ces visages qui rappellent qu’il est possible de marcher ensemble malgré les différences. L’unité n’efface pas les contrastes ; elle apprend à les accueillir comme une richesse. Elle invite à croire que chacun, à la suite du Christ, porte une part de lumière indispensable au chemin des autres. Là encore, l’espérance se glisse dans les interstices, discrète mais tenace.
Pour les communautés chrétiennes, l’unité ne se réduit pas à une harmonie humaine : elle plonge ses racines dans la prière. Lorsque nous présentons au Seigneur ceux avec qui nous partageons la route – ceux que nous aimons comme ceux avec qui le dialogue est difficile – notre cœur s’ouvre, et notre regard devient plus juste. C’est alors que l’unité devient possible, et qu’elle engendre une espérance qui ne dépend plus seulement de nos forces.
La nouvelle année peut être l’occasion de gestes concrets : renouer un lien laissé en jachère, écouter plus attentivement, prendre soin d’une personne isolée, soutenir une initiative locale, prier pour l’unité des chrétiens. Chacun de ces gestes fait lever quelque chose de plus grand que lui : une confiance renouvelée, une fraternité retrouvée, une espérance partagée en levant les yeux vers celui qui est l’Essentiel de nos vies.
Que cette année qui commence soit un temps où l’unité œuvre silencieusement comme un levain dans la pâte. Qu’elle fasse grandir en nous la certitude que l’espérance n’est jamais un rêve lointain, mais un trésor, une réalité qui prend corps lorsqu’ensemble nous choisissons d’aimer.
Article publié par Eflamm Caouissin et Roger Abalain dans le numéro de janvier 2026 de « Chrétiens en Morbihan »
Ar Gedour Actualité spirituelle et culturelle de Bretagne
